Que o bacharel é voluntario?

Iso, polo menos, na miña casa non foi así. Era un día fermoso no que o único que che apetece facer é... nada. Mentres eu estaba rompendo-me a cabeza cun asunto filosófico: un cacahueto sumerxido nunha piscina, segue sendo un froito seco?. En fin era un día perfecto e como tal alguén ten que vir fastidialo, entón chegou esa figura carrexando algo aterrador, era meu pai cun montón de libros de texto.

-Mañá a Pontepedriña ou a poñer ladrillo, así que xa sabes! - deixou caer

-Que dis ho? Eu mañá non vou ao instituto- afirmei e nada nin ninguén me ía facer cambiar de opinión. Nada?...

Ao día seguinte atopábame no bus das 7.30 cun feixe de libros ao lombo e cos ollos máis cerrados que abertos. Cheguei ao instituto e compredín arredor do que ía xirar a miña estancia alí: O Arenal, sitio de alto estanding onde imos intercambiar opinións, culturalizarnos, va!, en fin, xogar ao tute e ao futbolín.

Entramos na aula e coñecemos a que ía ser anosa titora, Mariló (agora deberiámoslle facer a pelota para que subise a nota, mais como somos honestos non o imos facer). Ao acaba-las presentacións tiñamos ganas de cultura así que nos diriximos ao Arenal.

Xa pasara un tempo cando coñecemos a vida do instituto, os mestres, a materia, os exames, as chegadas tarde e as non chegadas. Coñecemos a personaxes tan entrañables como David, ese homiño que anda polo instituto como se fora un máis, e ata che fai as fotocopias!; Julio, que con esa alegría sérveche co seu dito: unha palmeriña por aquí. E como esquencernos dese orientador, ese traballador que sabes que corrixe os tests de intelixencia o primeiro día e logo adícase a outros traballos coma ... eh ... estoooo eeee ... bueno que anda por aí e supoñemos que algo fará.

Tamén coñecemos mestres. Por exemplo, Ramón Varela Puñal (doutor en filosofía) (pouca fama a que ten este profesor). Que como diría él: "É improbábel, máis ben imposíbel que aproben a metade do estudantado, e dígovolo aos ouvintes da nosa nazón" .Pese a todo, témoslle un cariño...

Coñecemos a Hilda. Esa mestra con esas clases tan divertidas que o único que se che ocorre dicir é "zzzzzzz", e ella diría chsttt chsttt chsttt chsttt chsttt chsttt chsttt chsttt. Co seu récord de 234 contados na clase, deixounose abraiados. Pese a todo, témoslle un cariño...

Como esquencernos tamén dese home, ese gran gran gran home: Martín e o seu kimono. Esas clases, esas suores, uhmmmmmm, encántame esas clases. Bueno, deste non falamos moito que é judoka e como nós pille fora verás. Pese a todo, témoslle un cariño...

Pero non só hai un Martín en Pontepedriña, senón que o habitante entre escuadras e cartabóns tamén se chama así. Os traballiños son: Icosaedro con cara ABC no PH co segmento DE perpendicular ó PP co punto G escondido e que ó segmentalo dun só corte ten que aparecer a estatua da liberdade. Veña dous minutiños e pasamos ó seguinte exercicio. E dis ti: "un ico que?". Pese a todo, témoslle un cariño...

En Física temos dous mestres: Reguera e o seu método de explicación: Ben, a termodinámica non é máis que (...palabras inintelixibles...). Bueno pois agora facede os exercicios do 1 ao 700; e Sara e os seus exemplos: se temos unha paleadora que rompe o edificio sen romper os ladrillos e con eses constrúe outro edificio pois xa está, que sinxelo non? E ti coa boca aberta pensando: pura lóxica. Pese a todo, témoslles un cariño...

E, seguindo cos números, atopamos as matemáticas. E con ellas o mundo do noso Einstein: Cachafeiro. Con él pensas dúas cousas: canto sabe de matemáticas e canto tempo libre ten que ter para pensar todo o que pensa. Tamén hai outra: a súa lenda, que ao principio pensas que é mentira ata que sucede: cada vez que corta o pelo ¡exame sorpresa! Ademáis temos o noso Gustavo, tamén chamado o Dire, que xunto co seu móbil e esa alarma cucú alégranos a clase. Esa paciencia, coa que nos atura perdendo en cada clase anos de vida, axudándonos a sacar notas de envexa no exame, como eses 0. Pero non todo son malas notas, tamén hai quen se esforza e saca 4 e ata 4.25. Pese a todo, témoslles un cariño...

A continuación falarémoslles dun home que está namorado do seu coche: Manolo co seu Xantia. Podes rematar o curso sen saber o que é unha pila, pero agora ben, pódenche poñer un exame do seu Xantia que sacrías matrícula de honor. Por exemplo: "Canto me leva vir dende Carballo no meu Xantia?" E ti queres pedir o comodí do público, pero non, xa o gastaches cando che falou do seu R5, así que arriscas: "10 minutos" e el di "correcto, e sen pisarlle a fondo". Pese a todo, témoslle un cariño...

E, despois de tanto número, pasemos aos idiomas. O inglés, e con el o vocabulario que che soa a outras cousas. A mestra di: "touched is indoor" e ti entendes: "touche disindo" Claro, aí fallas, e así van os exames, que ó velos corrixidos non sabes se escribiches en azul ou vermello. Ademais eu teño unha dúbida para Charo e Josefina: toda a vida co inglés e non hai maneira de entender unha canción? Pese a todo, témoslles un cariño...

Para rematar quixemos falar de Mariló, contratamos a un investigador para que lle remexera no lixo e investigara, mais non houbo maneira de sacarlle nada, así que como non sabemos nada dela, cariño non lle temos. Pero respeto, buff... unha chea!!! Que para algo é a titora

Aquí nos despedimos. E, veña, a facer que estudades.

Xose Fernandez Fdez. 1ºB

Antón Vázquez García 1ºB